Posted on 06 november 13 in Wielerproza

Langzaam loop ik naar de douches. We zijn in Pô vlakbij de grens met Ghana. Onze tentjes zijn opgezet op een kazerneterrein van de paracommando’s; de uitvalsbasis voor de laatste twee staatsgrepen.
Nog altijd is het bloedheet en gelukkig is er nu een echte douche in plaats van een armetierig straaltje uit een forse watertank boven op een Sahara-truck.

Onderweg passeer ik twee jongens, lokalen – denkelijk soldaatjes in hun burgerkloffie- met wat tropische vogeltjes in een kooitje die ze proberen te slijten aan enkele Franse renners.

Het badgebouw oogt troosteloos en onderkomen. De badcellen idem dito. Grauwe bakstenen hokken rechttoe rechtaan. Maar dat mag geen naam hebben, want het werkt.

In de hoek

….
Van Het is koers, Lees verder op: http://hetiskoers.nl/2013/cest-lafrique/