Ingezonden

Het was opnieuw een bont gezelschap dat zich deze ochtend meldde voor de derde editie, en toch zie je meteen het verschil tussen een gewone cyclosportieve – zoals er inmiddels dertien in een dozijn zijn – en de 1000 km tegen kanker. Omdat je meteen merkt dat de deelnemers met een ander gezicht aan de start staan. Ze hebben een bijzonder motief, een missie zeg maar. Uiteraard fietsen ze allemaal graag, uiteraard hebben ze de voorbije maanden allemaal hard getraind, zoals wielertoeristen ook hun conditie opbouwen naar een reeks evenementen.

Die missie kan je om te beginnen bij de meesten al aflezen op hun outfit. Het merendeel van de ploegen heeft een bijzondere boodschap, waarbij het bedrijfslogo of de firmanaam geassocieerd wordt met de strijd tegen kanker. Nogal wat teams hebben op hun mouwen of ter hoogte van de hartstreek het logo van Kom op tegen kanker laten afdrukken of borduren. Zoals voetballers in een speciale shirt verschijnen als ze de finale van de Champions League of de Cup Final op het Engelse Wembley spelen. Maar het zit niet alleen in de opschriften op het truitje, de gezichten staan minstens even speciaal. Ze stralen, ze zien het als een niet te missen evenement, als een grote eer dat zij deel mogen uitmaken van dat peloton.

De kracht van de 1000 km tegen kanker, amper aan zijn derde editie toe, zit in het enorm mobiliserende. Weinig tot geen van de teams is voor het inschrijvingsgeld van 5.000 euro bij de baas langs geweest, met de vraag even de portefeuille open te doen en namens de firma het geld vlotjes op te hoesten. De teams gingen de boer op om hun deelname te financieren, en organiseerden daarvoor allerhande activiteiten waarbij telkens enkele euro’s van de opbrengst in de kassa van het startgeld viel. Barbecues, pastadagen, koersen tegen de rector, een wereldwijde mail naar alle personeelsleden om eens in de beurs te tasten, het hoorde er allemaal bij. En het maakt dat de teams weten dat ze nu eigenlijk met de 1000 km aan de bekroning toe zijn van hun jaarwerk.

En dan misschien de belangrijkste motivatie. Iedereen in het peloton kent wel iemand in de naaste omgeving die met de vreselijke kanker in het lichaam zit, of de strijd tegen die ziekte verloren heeft. Of, in het peloton zitten een aantal deelnemers die zelf de strijd tegen die kanker hebben gewonnen, of hem nog aan het voeren zijn. Dat bindt mensen, dat zorgt ervoor dat het ook een speciaal peloton is dat de volgende vier dagen door Vlaanderen lussen maakt, in de vorm van een klavertje vier. Dat maakt ook dat het een karavaan is, een soort moderne pelgrimstocht. Minstens een peloton met een ziel.

Applaus aan de deelnemers.

Bron: http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=DMF20120517_054